قلمرو مورینیو، تیتو سکوت کند یا نه؟

از روزی که بارسا نخستین بازی خود را با رهبری مرد همیشه حاضر و سهیم در افتخارات چند سال اخیربارسا آغاز کرد، طرفداران این تیم ناخواسته و شاید هم آگاهانه بارسای او را با بارسای گواردیولا مقایسه میکردند ...

از روزی که بارسا نخستین بازی خود را با رهبری مرد همیشه حاضر و سهیم در افتخارات چند سال اخیر بارسا آغاز کرد، طرفداران این تیم ناخواسته و شاید هم آگاهانه بارسای او را با بارسای گواردیولا مقایسه میکردند. مقایسه ای که برای هواداری که سالهای سال با پپ بر اوج فوتبال جهان ایستاده بود خوشایند هم بود. زیرا به نظر میرسید و میرسد که بارسای تیتو در راستای بارسای پپ قرار دارد.

اما این شباهتِ خوشایند وقتی به نیمکت بارسا رسید قطع شد و هواداران مردی را رهبر تیمشان دیدند که با افسانه معاصرشان یعنی گواردیولا کمترین شباهت را داشت. تیتو در کنار زمین بسیار آرامتر از پپ بود و شور و هیجان گواردیولا را نداشت. تماشاگری که پیش از این در کنار تماشای بازی از حرکات و واکنشهای شورانگیز و دوستداشتنی پپ هم لذت میبرد حالا روی نیمکت تیمش با مردی مواجه میشد که ایستادنش بیشتر از تحرکش بود و تمرکزش بیشتر از واکنشهایش.

تفاوتهای رفتاری میان این دو مربی به اینجا ختم نمیشد. همانطور که تیتو برعکس پپ روی نیمکت آرامتر بود در مصاحبه های مطبوعاتی هم برخلاف گواردیولا صریح تر و کمی هجومی تر بود. هر چند در این حوزه هرگز همانند مربیانی همچون مورینیو کنترل نشده و پرخاشگر عمل نمیکرد.

اوج این تفاوت پس از بازی با رئال احساس شد که تیتو سعی کرد در اغلب موارد جواب مربی هیاهو طلب حریف را بدهد و در این میان حتی پاسخ دلنشینی به برخی بازیکنان رئال هم داد. آری تیتو به راحتی وارد قلمرو مورینیو شده است و در مقام پاسخ گویی مستقیم به ادعاهای مورینیو در مورد اشتباهات داوری برآمده است. کاری که گواردیولا همیشه از آن اجتناب میکرد. رفتاری که هیچ گاه از پپ ندیده بودیم. شاید مخاطب، نگارنده را به واکنش جنجالی گواردیولا قبل از الکلاسیکوی نیمه نهایی ucl در دو فصل پیش ارجاع دهد اما باید به این نکته توجه کرد که گواردیولا در آن زمان وارد بازی طراحی شده از طرف مورینیو نشد بلکه آن را تایید نکرد. 

گواردیولا در آن مصاحبه مورینیو رو رهبری رسانه ای و جنجال طلب خواند و عملا خود را از این رفتار و روش بری دانست. در واقع گواردیولا یک بار برای همیشه فریاد زد و زیر چتر آن فریاد نه تنها وارد حریم دوستداشتنی مورینیو نشد بلکه کناری ایستاد و آن را زیر سوال برد.

اما تیتو برخلاف پپ ریسک بازی رخ در رخ با مورینیو را نه در زمین فوتبال بلکه در رسانه ها پذیرفت و سعی کرد به جای اینکه شخصا در مورد اشتباهات داوری حرف بزند، پاسخ مورینیو و بازیکنانش را در این مورد بدهد. 

اما سوال اساسی این است که ویلانوا تصمیم درستی گرفته است یا نه؟ او باید همانند ساختار تیمش سبک پپ در مصاحبه ها و مواجهه با مورینیو را هم ادامه میداد یا مسیری متفاوت را در پیش میگرفت؟ تیتو در زمان برخورد گواردیولا و مورینیو همیشه شاهد این بود که مورینیو در مورد داوری و حتی جزئیات آن حرف میزند و مصاحبه میکند اما دوستش را مشاهده میکرد که همواره ترجیح میداد یا سکوت کند یا طفره برود و یا در نهایت اشتباهات داوری را بخشی از حقیقت فوتبال تعریف کند و بپذیرد.

اما سکوت گواردیولا و پرخاش همیشگی و تمام نشدنی مورینیو منجر به حقیقتی تلخ شد. رفتار داورها به شکل محسوسی تغییر کرد به ویژه در لالیگا بازیکنان رئال بارها و بارها از طرف قوانین داوری کارت قرمز گرفتند اما دست داورها برای بیرون آوردن حکم قانون به سمت جیبشان نرفت. در واقع داورها در طولانی مدت ترجیح دادند با سکوت و توجیه گواردیولا برابر شوند تا هیاهو و حاشیه های مورینیو. ترجیح دادند موقع سوار شدن به اتومبیل خود در پارکینگ با چهره خشمگین یک مربی و رگهای برآمده گردنش مواجه نشوند. مورینیو آنقدر از 10 نفره شدن نالید تا تیمش را به کمک داوران تربیت شده در طولانی مدت، گاهی حتی از 8 نفره شدن در برابر بارسا هم نجات دهد.

و اوج این پروسه تلخ برای ذات فوتبال و هواداران بارسا فصل آخر حضور گواردیولا در بارسا بود که مورینیو را گستاخ تر، داوران را ترسوتر و نهایتا گواردیولا را خسته تر میکرد و در تمام این مدت شخصی از نزدیک شاهد این ماجرا و در مقام قضاوت بود. ویلانوا نتیجه سکوت گواردیولا و شاید بیشتر از آن سران بارسا را دید و شاید به همین دلیل حاضر شده است ریسک کند و بر سر میز شطرنجی بنشیند که مورینیو مهره هایش را چیده است.

مورینیو سه فصل است که یک گوش داوران لالیگا را با هیاهوی خود کر کرده است و حالا تیتو میخواهد در گوش دیگر آنها کلمه به کلمه، جمله به جمله، و بهانه به بهانه ی مورینیو را پاسخ بدهد تا داوران بیش از این یک طرفه به قاضی نروند.

تیتو شاید در مقابل صفحه شطرنج مورینیو نشسته باشد اما اصلا بعید نیست با مورینیو در اصطلاح طنز آمیز اما معنی دار، شطرنج برره ای بازی کند و بر اساس قوانین خود معادلات این بازی زشت را به هم بزند یا عوض کند. علاوه بر اینها شاید تیتو به دنبال این است که شخصیتی مستقل و غیر قابل مقایسه با گواردیولا در ذهن تماشاگران بارسا بیافریند. قطعا اگر هواداران بارسا از برخورد با شخصیت مربی خود در کنار زمین و ساکت بودنش لذت نبردند، حالا از صدایی که برای احقاق حقشان در رسانه ها دوش به دوش حریف حرکت میکند خوشنود شده اند.

حقیقت این است که داوران لالیگا بیش از آنکه تحت تاثیر فرهنگ ناب و فوتبالی گورادیولا قرار بگیرند، مسخ رفتار هجومی مورینیو شدند و حقیقت خوشایند برای هواداران بارسا این است که تیتو میخواهد بازیی ای را که مورینیو آغاز کرده تمام کند.